2. júní kl. 17:31 að staðartíma í Bergen, eftir langa og taugastrekkandi bið fyrir okkur sem vorum heima á klakanum, kom heilbrigður drengur í heiminn.
Svona líka stór og stæðilegur, 5170gr og 55 cm.......takk fyrir takk


Og hvað getur maður eiginlega sagt ?
Hreinlega ekkert, horfir bara á myndirnar orðlaus og dáist að fegurð lífsins sem maður á einhvern óskiljanlegan hátt átti þátt í að skapa með því að fæða pabbann í heiminn fyrir rúmum 25 árum.
Stolt er trúlega það sem lýsir því best og eru orsök þess að tárin trilla oft og iðulega niður kinnarnar þegar amman starir á myndirnar hér að ofan.
Og af hverju að vera að mæta í vinnuna ? Kemur hvort eð er eiginlega engu í verk, enda í fullri vinnu við að taka við kveðjum í gegnum síma, SMS og á fésinu

Eiga ömmur ekki annars bara að vera heima að prjóna í lazyboy ?